Ustaw jako stronę startowąDodaj do ulubionychKontaktMapa stronyKanał RSS

Strona powięcona Polskiej Prowincji Zakonu Ojców Kamilianów

zakon, Kamil, Kamilianie, Camilliani, Tarnowskie Góry, Proboszcz, wikary, prowincjał, de, Lellis, Parafia

List do Parafian kamiliańskich placówek (9.06.2007r.)

Ostatnia aktualizacja: 29/12/2008; 14:55.
   


Umiłowani Parafianie naszych kamiliańskich placówek!

Od dawna uczestniczycie w ważnych wydarzeniach nie tylko Waszej Parafii ale również Polskiej Prowincji naszego Zakonu.

Właśnie takie wydarzenie ośmiela mnie by skierować do Was za pośrednictwem duszpasterzy parafialnych niniejszy list.

Miło mi podzielić się z Wami informacją, że w dniu 19 maja 2007r przez nasze władze generalne w Rzymie została mi powierzona funkcja Prowincjała Polskiej Prowincji Zakonu Ojców Kamilianów. Urząd ten oficjalnie objąłem 9 czerwca w Tarnowskich Górach.

Uczyniłem to w duchu posłuszeństwa i odpowiedzialności za dzieło zapoczątkowane przez naszego założyciela Św. Kamila, ale również pełen ufności w Opatrzność Bożą, która w różny sposób pozwala każdemu z nas ciągle na nowo odkrywać drogi powołania osobistego i wspólnotowego. Towarzyszy mi świadomość wielkiej odpowiedzialności, jaka została złożona w moje ręce.

Minione już wieki historii naszego Zakonu - wspaniałych dzieł, wielkich wyzwań podejmowanych przez poprzednie pokolenia ale również historia aktualna, zobowiązują do szczególnej troski o duchowe dziedzictwo Zakonu.

Mam wielki szacunek do poprzednich pokoleń Kamilianów, którzy wprowadzali w czyn przykazanie miłości Boga i bliźniego. Podążając za ich wzorem pragnę również i dziś troszczyć się o chorych, samotnych i potrzebujących naszej pomocy. Praktyczna realizacja miłości bliźniego nie jest w dzisiejszych czasach zadaniem łatwym, ale niewątpliwie jest zadaniem koniecznym. Aktualność tego zadania dla zakonników z Zakonu Kamilianów musi być oczywista.

Ewangeliczny nakaz miłości bliźniego pragniemy traktować nie tyle w kategorii obowiązku - ile danego nam przywileju

Wszyscy jednak mamy świadomość zmian jakie zachodzą w otaczającej nas rzeczywistości. Świat z każdym niemal dniem jest inny. Ulega częstej zmianie obraz społeczeństwa, zróżnicowane są oczekiwania, wzrastają wymagania i ambicje. Człowiek próbuje tworzyć od podstaw swój własny świat i rezerwuje w nim coraz większe przestrzenie, w których jest miejsce na własne szczęście, awans czy dobrobyt.

W istocie swej takie dążenia człowieka nie są złe - jednak obarczone realnym ryzykiem braku pamięci o bliźnich żyjących obok nas. Warto więc stale i nawzajem przypominać, że niestety obszar ludzkiej biedy nieustannie się powiększa a potrzebujący naszej pomocy żyją wśród nas.

Wielokrotnie bywa tak, że zostają oni wyrzuceni poza margines naszego własnego świata - bo zbyt mocno absorbują czas innych, bo nie pozwalają nam być wolnym, niezależnym, bez zobowiązań.

Taki obraz nie jest jednak żadną nowością. Już za czasów naszego Założyciela, ludzie potrzebujący spychani byli poza oficjalne ramy społeczeństwa, w myśl zasady, nie istnieje problem, jeśli się o nim nie mówi. Może łatwiej wówczas zwolnić się z obowiązku pomocy?

Pamiętajmy jednak, że Święty Kamil nie tylko mówił o konieczności pomocy, ale ją przede wszystkim podejmował. Nie zważając na żadne trudności powoli, ale bardzo skutecznie- jak byśmy to określi we współczesnym języku- kształtował świadomość społeczną, ukierunkowaną na pomoc człowiekowi. Świadomość jak na owe czasy wyjątkowo odkrywczą, bo przecież opartą o całościowe spojrzenie na człowieka, na jego potrzeby duchowe i fizyczne. W swoich działaniach zawsze nosił ufność wobec Boga, w nim widział wzór miłosierdzia i troski o każdego człowieka.

To właśnie Opatrzność Boża pozwoliła Kamilowi rozwinąć działalność na rzecz potrzebujących. Jego młode, choć bardzo prężne dzieło nabierało siły oddziaływania. Swoim zaangażowaniem dał czytelny przykład dla innych, którym brakowało odwagi do ukazania własnej wrażliwości na potrzeby innych ludzi. Pokonywał nie tylko wewnętrzne opory, ale również zewnętrzne przeszkody, w postaci niezrozumienia, braku wsparcia czy nawet wrogiego stosunku do podejmowanego dzieła.

Z Boża pomocą stawiał czoła wszystkim tym trudnościom, gromadząc wokół siebie ludzi pełnych dobrych chęci, mających zapał apostolski. Czas przyniósł widoczne zmiany: działanie pojedynczego człowieka przerodziło się w szerszy projekt angażujący już sporą grupę osób. Pierwsi współpracownicy stali się zaczątkiem nowej wspólnoty zakonnej mającej za cel posługę miłości wobec chorych i potrzebujących.

Jako Zakon, a także jako Prowincja Polska jesteśmy duchowymi spadkobiercami tego właśnie dzieła. Mamy więc szczególne zobowiązanie wobec historii, w której Św. Kamil i jego towarzysze zajmują ważne miejsce. Nie wolno nam - kamilianom tego wielkiego dzieła zmarnować. Co więcej mamy również moralny obowiązek zrobienia wszystkiego co w naszej mocy by dzieło Św. Kamila we współczesnej Polsce stale wzrastało i było jeszcze bardziej powszechne.

Drodzy Parafianie!

Dziękując wam z całego serca za lata troski o nasz zakon, za lata współpracy w dziele krzewienia miłości chrześcijańskiej zapraszam i zachęcam do jeszcze mocniejszego włączenia się w posługę naszego zakonu i prowincji. Wiem o tym doskonale, że my sami - bez Waszej życzliwej pomocy nie będziemy w stanie osiągnąć przyjętych zamierzeń.

Wierzę, że nasi parafianie z pomocą duszpasterzy potrafią jasno określić swoją kamiliańską tożsamość. Wspólna praca poprzez zaangażowanie w różne dzieła kamiliańskie i przynależność do struktur parafialnych jest dobrą okazją by ciągle ożywiać kamiliańskiego ducha w każdym z Was.

By to zadanie było łatwiejsze do zrealizowania chciałbym powołać w naszej Prowincji Świecką Rodzinę Kamiliańską i Stowarzyszenie Młodzieży Kamiliańskiej.

Organizacje te w naszych realiach stanowią pewną nowość. Mają jednak swoją historię i osiągnięcia w innych regionach Europy, Azji, Afryki. Na co dzień spotykamy wiele osób bardzo zaangażowanych w pomoc na rzecz naszych dzieł. Moim zamiarem jest zgromadzenie i zjednoczenie tych wszystkich naszych przyjaciół, w myśl zasady, że w jedności tkwi siła i moc.

Zachęcając raz jeszcze do jedności parafialnej w duchu Św. Kamila wyrażam wobec każdego z Was słowa wdzięczności za dotychczasową życzliwość i troskę, którą otaczacie nas Zakonników i kamiliańskie dzieła pomocy.

Na koniec pragnę poinformować Was – drodzy parafianie, że Proboszczem Parafii Św. Kamila w Zabrzu na następne trzy lata pozostaje O. Wojciech Węglicki, który równocześnie został radnym prowincjalnym. Z radością informuję również, że pracujący w Waszej wspólnocie parafialnej O. Ireneusz Sajewicz został mianowany V-ce Prowincjałem Prowincji Polskiej Zakonu Ojców Kamilianów. W związku z tym dobiegła końca Jego posługa w tej wspólnocie parafialnej.

Gorąco polecam Was wszystkich wstawiennictwu Św. Kamila i Maryi Uzdrowienie Chorych.

Z darem modlitwy

o. Arkadiusz Nowak
Prowincjał
Stronę wyświetlano 3044 razy
od 3 września 2007 roku.
1998-2017 (C) Kamilianie & Krzysztof Gawliczek.